غزل ۲۱۱۴ - خمخانه افلاک تهی ساخته ماست

خمخانه افلاک تهی ساخته ماست
دیری است که این میکده پرداخته ماست ۱

آن گوهر نایاب که در بحر نگنجد
در سینه غواص نفس باخته ماست ۲

سیلاب خس و خار وجودست جهان را
رازی که نهان در دل بگداخته ماست ۳

یک سرو به آزادی ما نیست درین باغ
از صبح ازل این علم افراخته ماست ۴

بس چشمه که از دیده خورشید گشاید
نوری که در آیینه پرداخته ماست ۵

با همت ما روی زمین دامن خالی است
برداشته نه فلک انداخته ماست ۶

رنگینی دارست ز بیباکی منصور
رعنایی سرو از نظر فاخته ماست ۷

صبحی که ازو شور در آفاق فتاده است
فردی ز بیاض نفس باخته ماست ۸

هر چند کسی نیست به افتادگی ما
از چرخ مگویید، که انداخته ماست ۹

صائب که بر او نغمه طرازی است مسلم
خون در دلش از ناله بگداخته ماست ۱۰