غزل ۲۱۱۸ - در عالم فانی که بقا پا به رکاب است

در عالم فانی که بقا پا به رکاب است
گر زندگی خضر بود نقش بر آب است ۱

از مردم دنیا طمع هوش مدارید
بیداری این طایفه خمیازه آب است ۲

چون کوه، بزرگان جهان آنچه به سایل
بی منت و بی فاصله بخشند، جواب است! ۳

در مشرب ما خاک نشینان قناعت
در آب رگ تلخی اگر هست گلاب است ۴

در چشم گرانخواب، کتاب است کم از خشت
در دیده بیداردلان خشت کتاب است ۵

مستی که ز خونابه دلهاست شرابش
دود دل ما در نظرش دود کباب است ۶

زان در نظر خلق عزیزست، که گوهر
قانع شده از بحر به یک قطره آب است ۷

آن را که ز کیفیت دیدار خبر یافت
هر شسته عذاری به نظر عالم آب است ۸

هر چند که در خانه ز آب است خرابی
در دیده ما خانه بی آب خراب است ۹

چون ریگ روان نرم روان مانده نگردند
وامانده کسی راهنوردان ز شتاب است ۱۰

صائب به اثر زنده ز مرده است نکوتر
دستی که عطایی نکند پای به خواب است ۱۱