غزل ۲۱۶۸ - تن بر دل خوش مشرب ما خانه تنگی است

تن بر دل خوش مشرب ما خانه تنگی است
بر گوهر شهوار، صدف کام نهنگی است ۱

در چشم تو گر خوش بود این سقف زراندود
در دیده سودازدگان دامن سنگی است ۲

طوطی که ز شیرین سخنان است، ز وحشت
بر چهره آیینه ما پرده زنگی است ۳

هر مسلک دیگر که کند عقل دلالت
جز دامن صحرای جنون کوچه تنگی است ۴

از سنگدلانی که درین شهر و دیارند
هر کوچه به دیوانه ما شهر فرنگی است ۵

هر حلقه چشمی که در او مردمیی نیست
در دیده صاحب نظران داغ پلنگی است ۶

با گوشه نشینان به ادب باش که صوفی
چون پا نهد از چله برون، تیر خدنگی است ۷

صحرای عدم ساده ازین پست و بلندست
در ملک وجودست اگر صلحی و جنگ است ۸

حیرت زدگان بیخبر از منزل و راهند
در قافله ما نه شتابی نه درنگی است ۹

هر چند که بر چشم تو شوخی است مسلم
پیش دل رم کرده ما آهوی لنگی است ۱۰

این نغمه ز هر پرده کند جامه مبدل
در هر گلی این آب سبکروح به رنگی است ۱۱

صائب گل آن است که هموار نگشتی
در راه سلوک تو اگر خاری و سنگی است ۱۲