غزل ۲۱۸۶ - آن را که بود تیغ زبان بی لب نان نیست

آن را که بود تیغ زبان بی لب نان نیست
روزی ز دل خود بود آن را که دهان نیست ۱

محتاج به دریا نبود گوهر سیراب
در ملک قناعت دل و چشم نگران نیست ۲

بر درد کشان ظلمت ایام بود صاف
بر خاطر ما ابر شب جمعه گران نیست ۳

این پخته نمایان همه خامند سراسر
یک داغ جگرسوز درین لاله ستان نیست ۴

دل را تهی از شکوه به گفتار توان کرد
بسیار بود حرف کسی را که زبان نیست ۵

از قرب کجان، راست برآرد به ستم دست
از تیرچه اندیشه، چو در بحر کمان نیست؟ ۶

امید خراج از عدم آباد، فضولی است
ما را طمع بوسه ازان غنچه دهان نیست ۷

نگذاشت نفس رات کنم عمر سبکسیر
آرام درین قافله چون ریگ روان نیست ۸

کوتاه نظر عاقبت اندیش نباشد
تیری که هوایی است مقید به نشان نیست ۹

یکرنگ بود سال و مه کوی خرابات
اینجا شب آدینه و روز رمضان نیست ۱۰

کفاره تقصیر بود خواب پریشان
ما را گله ای صائب از اوضاع جهان نیست ۱۱