غزل ۲۱۸۷ - لب بسته ما بیخبر از راز جهان نیست

لب بسته ما بیخبر از راز جهان نیست
بسیار بود حرف کسی را که زبان نیست ۱

از شرم در بسته روزی نگشاید
روزی ز دل خود بود آن را که دهان نیست ۲

جانها همه از شوق عدم جامه درانند
آرام درین قافله ریگ روان نیست ۳

عاشق خبر از کعبه و بتخانه ندارد
این تیر سبکسیر مقید به نشان نیست ۴

از بستر نرم است گرانخوابی مخمل
بالین اگر از سنگ بود خواب گران نیست ۵

از سنگ سبکبار شود نخل برومند
بر خاک نشینان سخن سخت گران نیست ۶

با اینهمه نعمت که بر این سفره مهیاست
صائب لب بی شکوه به غیر از لب نان نیست ۷