غزل ۲۲۲۵ - موج سراب دنیا، شمشیر آبدارست

موج سراب دنیا، شمشیر آبدارست
آبش لعاب افعی، خارش زبان مارست ۱

خمیازه نشاط است گلهای خنده رویش
سر جوش باده او ته جرعه خمارست ۲

تاجش به دیده عقل کیلی است عمرپیما
تختش به چشم عبرت کرسی زیر دارست ۳

چون کوه پایدارست درد گران رکابش
عمر سبک عنانش چون برق در گذارست ۴

پیداست تا چه باشد الوان نعمت او
جایی که شیر مادر خون نقابدارست ۵

چون سگ گزیده از آب وحشت کند ز دنیا
آیینه بصیرت آن را کی بی غبارست ۶

گرد کدورت از دل بی اشک برنخیزد
روشنگر وجودست چشمی که اشکبارست ۷

از خلق خوش توان شد در چشم خلق شیرین
صبح گشاده رو را انجم زر نثارست ۸

در گوهر آب گوهر در بحر می کند سیر
واصل بود به جانان جانی که بیقرارست ۹

از خود کناره گیران صائب مدام شادند
پیوسته صاف باشد بحری که بیکنارست ۱۰