غزل ۲۲۲۶ - از غیرت رکابت از دیده خون روان است

از غیرت رکابت از دیده خون روان است
اما چه می توان کرد پای تو در میان است! ۱

پاس ادب فکنده است بر صدر جای ما را
هر چند سجده ما بیرون آستان است ۲

در پله ترقی است مشرب چو عالی افتاد
از خاک زود خیزد تا کی که خوش عنان است ۳

مهر لب خموشی است دستی که خالی افتاد
آن را که خرده ای هست چون غنچه صد زبان است ۴

با قامت خم از عمر استادگی مجویید
پا در رکاب باشد تیری که در کمان است ۵

از جویبار همت تخمی که آب گیرد
گر زیر خاک باشد بالای آسمان است ۶

در گلشنی که گلها دامنکشان گذشتند
بلبل ز ساده لوحی در فکر آشیان است ۷

سیلاب غافلان را از دیده می برد خواب
خواب مرا گرانی از عمر خوش عنان است ۸

دنبال ماندگان را هر کس که دست گیرد
در منزل است هر چند دنبال کاروان است ۹

از پای خفته ماست منزل بلند صائب
عمر ره است کوته تا کاروان روان است ۱۰