غزل ۲۲۲۴ - از خود گذشتگان را آیینه بی غبارست

از خود گذشتگان را آیینه بی غبارست
پیوسته صاف باشد بحری که بیکنارست ۱

آن را که خلق خوش هست تنها نمی گذارند
کی بی حریف ماند رندی که خوش قمارست؟ ۲

با ناز برنیایند اهل نیاز هرگز
گل گر پیاده باشد در بلبلان سوارست ۳

دیوانه را ملامت اسباب خنده گردد
بر کبک مست سختی دامان کوهسارست ۴

عاشق ز خاکساری بی بهره است از وصل
دیوار بوستان را از گل نصیب، خارست ۵

تا دل برید ازان زلف از سر نهاد شوخی
چشم به خواب رفته است دامی که بی شکارست ۶

از خون مرده صائب سنگین ترست خوابت
جایی که هر رگ سنگ چون نبض بیقرارست ۷