غزل ۲۳۲۳ - غم ز دل بیرون مرا کی باده احمر برد؟

غم ز دل بیرون مرا کی باده احمر برد؟
زردی از آیینه هیهات است روشنگر برد ۱

تلخ گویان را دهن شیرین کنم از نوشخند
بشکند چون نیشکر هر کس مرا، شکر برد ۲

بر سبکباران بود موج خطر باد مراد
کف سلامت کشتی از دریای بی لنگر برد ۳

هر که سازد همچون غواصان نفس در دل گره
از محیط تلخرو دامان پر گوهر برد ۴

اهل دوست نیست ممکن ترک خودبینی کنند
زنگ ازین آیینه نتوانست اسکندر برد ۵

در خزان بی برگ دیدن گلستان را مشکل است
مرغ زیرک در بهاران سر به زیر پر برد ۶

با دل پرخون من ای تندخو کاوش مکن
صرفه هیهات است آتش زین کباب تر برد ۷

خاکیان اکثر گرفتارند در بند جهات
تا که بیرون مهره خود را ازین ششدر برد؟ ۸

نیست کار مرغ صائب سینه بر آتش زدن
نامه ما را به آن بدخو مگر صرصر برد ۹