غزل ۲۳۴۰ - بوسه چون محروم از آن لبهای خندان بگذرد؟

بوسه چون محروم از آن لبهای خندان بگذرد؟
مور ما چون تلخکام از شکرستان بگذرد؟ ۱

می رساند رشته نسبت به آن زلف دراز
چشم من چون از سر خواب پریشان بگذرد؟ ۲

طوق هستی بر گرفت از گردنم داغ جنون
مهر چون طالع شود صبح از گریبان بگذرد ۳

خاک می مالد به لب تیغش زننگ خون من
آه اگر این حرف در بزم شهیدان بگذرد ۴

شوق چون پا در رکاب بیقراری آورد
کاروان شبنم از ریگ بیابان بگذرد ۵

ما سبکروحان حریف ناز مرهم نیستیم
دوست می داریم زخمی را که از جان بگذرد ۶

دور باشی نیست حاجت قهرمان عشق را
شیر ره وا می کند چون از نیستان بگذرد ۷

چشمه زمزم نمک در دیده خود ریخته است
تا مبادا غافل آن سرو خرامان بگذرد ۸

اصفهان چشم جهان گر نیست صائب از چه رو
سرمه نتوانست از خاک صفاهان بگذرد؟ ۹