غزل ۲۳۴۱ - سر گردان چند از من آن سرو خرامان بگذرد

سر گردان چند از من آن سرو خرامان بگذرد
از غبار هستی من دامن افشان بگذرد ۱

دل زمن می گیرد و روی دلش با دیگری است
اینچنین ظلمی مگر در کافرستان بگذرد ۲

مرکز پرگار گردون گردد از آسودگی
هر سر آزاده ای کز فکر سامان بگذرد ۳

سر بر آرد از گریبان حیات جاودان
هر که زیر تیغ جانان از سر جان بگذرد ۴

با دو صد امید خاک راه او گردیده ام
آه اگر از خاک من برچیده دامان بگذرد ۵

چون من حیران توانم از تماشایش گذشت؟
آب نتوانست از آن سرو خرامان بگذرد ۶

در حریم وصل از نومیدی من آگه است
با دهان خشک هر کس زآب حیوان بگذرد ۷

در برون باغ بوی گل مرا دیوانه کرد
تا چها بر بلبل از قرب گلستان بگذرد ۸

در زمین پاک صائب قطره گوهر می شود
از صدف ظلم است خشک آن ابر نیسان بگذرد ۹