غزل ۲۳۴۳ - لاله شبنم فریبت برگ گل را آب کرد

لاله شبنم فریبت برگ گل را آب کرد
در مذاق لعل، آب و رنگ را خوناب کرد ۱

از نگاه گرم من حسن تو عالمسوز شد
طاعت من طاق ابروی ترا محراب کرد ۲

در زمین پاک من ریگ روان حرص نیست
می تواند شبنمی کشت مرا سیراب کرد ۳

هر که چون شبنم به خون دل شبی را روز کرد
دست در آغوش با خورشید عالمتاب کرد ۴

می تواند کرد با دل تیغ او را سینه صاف
آن که موج بحر را روشنگر سیلاب کرد ۵

خون زغیرت در وجودم پوست بر تن می درد
تا لب زخم که را تیغش دگر سیراب کرد؟ ۶

نعل وارون در طریق بندگی خضر ره است
کعبه را دید آن که اینجا پشت بر محراب کرد ۷

کعبه مقصود از ما اینقدر دوری نداشت
راه ما را اینچنین خوابیده شکر خواب کرد ۸

این جواب مصرع نوعی که خاکش سبز باد!
سایه ابر بهاری کشت را سیراب کرد ۹