غزل ۲۳۷۷ - ناله نی بند بندم را زهم بیگانه کرد

ناله نی بند بندم را زهم بیگانه کرد
این صفیر آتشین جان مرا پروانه کرد ۱

تا قیامت جوهر تیغ زبانها می شود
عشق چون فرهاد و مجنون هر که را افسانه کرد ۲

پیش آن لبها که نی در ناخن شکر شکست
بهر جوی شیر نتوان گریه طفلانه کرد ۳

عشق تا برد از سرم بیرون غرور عقل را
جبهه ام را سنگ صندل سای هر بتخانه کرد ۴

تا زخواب ناز مژگان تو قامت راست کرد
سینه آیینه را زخم نمایان شانه کرد ۵

هر که دنبال من آید مست گردد در دو گام
نقش پارا مستی رفتار من پیمانه کرد ۶

نیست آسان زیر کوه درد قد افراشتن
چون کمان در سینه من ناوک او خانه کرد ۷

هر که را بر خاک بنشانی به خاکت می کشد
شمع آخر تکیه بر خاکستر پروانه کرد ۸

روی گرم عشق دل را کرد صائب بی ادب
میهمان را این چنین گستاخ صاحبخانه کرد ۹

می تواند دست زد در دامن منزل چو راه
هر که صائب چون خیال خود سفر در خانه کرد ۱۰