غزل ۲۳۸۸ - عیبجو چندان که عیب از ما بدر می آورد

عیبجو چندان که عیب از ما بدر می آورد
غیرت ما زور بر کسب هنر می آورد ۱

یک دل آگاه گمراهان عالم را بس است
کاروانی را به منزل راهبر می آورد ۲

لطف عام او عجب دارم نصیب من شود
با چنین بختی که از دریا خبر می آورد ۳

شد برومند از سر منصور چوب خشک دار
در چه موسم نخل ما یارب ثمر می آورد؟ ۴

می برد چندان که از هوشم دو چشم مست او
موکشانم باز آن موی کمر می آورد ۵

سیر چشمان را غرض از جمع دنیا ترک اوست
سکته بهر پشت کردن رو به زر می آورد ۶

هر که چون غواص می سازد نفس در دل گره
صائب از دریا برون عقد گهر می آورد ۷