غزل ۲۳۸۹ - عیبجو چندان که عیب از ما بدر می آورد

عیبجو چندان که عیب از ما بدر می آورد
غیرت ما زور بر کسب هنر می آورد ۱

گر گهر در آتش افتد، به که از قیمت فتد
یوسف ما در چه کنعان بسر می آورد ۲

دست کوته دار از طول امل کاین شاخسار
چون به بار آید پشیمانی ثمر می آورد ۳

هر که را چون رشته دور چرخ پیچ و تاب داد
سر زجیب گوهر سیراب برمی آورد ۴

نخل مومین، میوه خورشید بار آورد و ریخت
در چه موسم نخل ما یارب ثمر می آورد؟ ۵

آب تیغ او عجب دارم نصیب من شود
طالعی دارم که از دریا خبر می آورد ۶

بخت ما حاضرجوابی از مزاج کوه برد
کی جواب نامه ما نامه بر می آورد؟ ۷

حسن در هر جا که باشد چشم زخمی لازم است
سوزن از جیب مسیحا سربدر می آورد ۸

صائب از تلخی مذاق عیبجو رد می کند
ابر ما گر آب از جوی گهر می آورد ۹