غزل ۲۴۳۵ - ماند دلتنگ آن که باغ دلگشای خود نشد

ماند دلتنگ آن که باغ دلگشای خود نشد
دربدر افتاد هر کس آشنای خود نشد ۱

می کند در ناخنش نی، پرده بیگانگی
هر که از پهلوی لاغر بوریای خود نشد ۲

شد بیابان مرگ غفلت رهروی کز پیچ و تاب
در بیابان طلب زنجیر پای خود نشد ۳

سفره گردون ندارد لقمه ای بی زهر چشم
سیر شد از زندگی هر کس گدای خود نشد ۴

تا قیامت در حجاب ظلمت جاوید ماند
هر که از سوز درون شمع سرای خود نشد ۵

آشنای خویش گشتن در وطن افتادن است
در غریبی ماند هر کس آشنای خود نشد ۶

دوزخ دربسته ای با خود به زیر خاک برد
هر که در اینجا بهشت دلگشای خود نشد ۷

وای بر پیری که از بار گران زندگی
ماه عید عالم از قد دوتای خود نشد ۸

در رضای حق بود صائب بهشت جاودان
وای بر آن کس که بیرون از رضای خود نشد ۹