غزل ۲۴۸۹ - از مروت نیست منع صوفی از ذکر بلند

از مروت نیست منع صوفی از ذکر بلند
مهر خاموشی در آتش چون زند بر لب سپند؟ ۱

روح قدسی در تن خاکی چسان خامش شود؟
طشت بام افتاده را آواز می باشد بلند ۲

اختیاری نیست وجد و نعره ارباب حال
در گسستن ناله بیتابانه می خیزد زبند ۳

حلقه ذکرست، اگر در گاه حق را حلقه ای است
پامنه زین حلقه بیرون تا شوی اقبالمند ۴

می کند مغشوش جوهر صفحه آیینه را
صوفیان صافدل از علم رسمی فارغند ۵

بی حدی ممکن نگردد قطع راه دور عشق
سالکان واصل نمی گردند بی ذکر بلند ۶

از فلاخن سنگ بی گردش نمی گردد خلاص
جان زندانی به وجد آزاد می گردد زبند ۷

جان علوی در تن سفلی چسان گیرد قرار؟
صید وحشی چون شود آسوده در دام و کمند؟ ۸

از نمد بر سنگ صائب می خورد دندان مار
هر که شد پشمینه پوش آزاد گردد از گزند ۹