غزل ۲۵۰۰ - جام خالی غوطه در خم بی محابا می زند

جام خالی غوطه در خم بی محابا می زند
ابر چون بی آب شد بر قلب دریا می زند ۱

در زوال خویش چون خورشید می سوزد نفس
مهر خود از نامجویان هر که بالا می زند ۲

می کند طی راه چندین ساله را در یک قدم
راه پیمایی که پشت پا به دنیا می زند ۳

چون خروس بی محل بر تیغ می مالد گلو
هر که در بزم بزرگان حرف بیجا می زند ۴

در دل شیرین به زور دست نتوان جای کرد
تیشه بیجا کوهکن بر سنگ خارا می زند ۵

باخت سر زلف ایاز از سرکشی با خسروان
دل سیه بر دولت خود عاقبت پا می زند ۶

بیقراری در حریم وصل عاشق را بجاست
موج، پیچ و تاب در آغوش دریا می زند ۷

هر که بردارد به دوش از بردباری بار خلق
سینه چون کشتی به دریا بی محابا می زند ۸

سوخت مجنون مرا سودا و عشق سنگدل
همچنان بر آتشم دامان صحرا می زند ۹

می کند ضبط نفس در زیر آب زندگی
صائب از تیغ شهادت هر که سروا می زند ۱۰