غزل ۲۴۹۹ - ناله ممکن نیست از دلهای پرخون سرزند

ناله ممکن نیست از دلهای پرخون سرزند
چون شود لبریز جام، از وی صدا چون سرزند ۱

از مزار ما حجاب آلودگان معصیت
سرو موزون در لباس بید مجنون سرزند ۲

صلح می باید به روی تازه از حاصل کند
مصرعی چون سرو از هر کس که موزون سرزند ۳

می توان تا در ته یک پیرهن با گنج بود
از ضمیر خاک هیهات است قارون سرزند ۴

سبزه می آید به دشواری برون از زیر سنگ
از لب لعل تو حیرانم که خط چون سرزند ۵

چون شراب پشت دار افزون شود کیفیتش
خط مشکین چون از آن لبهای میگون سرزند ۶

بر کبودی می زند چون رنگ آتش صاف شد
ورنه خط زودست ازان رخسار گلگون سرزند ۷

حسن خواهد مهربان شد بر سیه روزان خویش
چون ازان رخسار صائب خط شبگون سرزند ۸