غزل ۲۵۲۷ - نیستم آتش که هر خاری به زنجیرم کند

نیستم آتش که هر خاری به زنجیرم کند
آفتاب بی نیازم تا که تسخیرم کند؟ ۱

تا دغل از دوستداران دیده ام رنجیده ام
پاکبازم، بد حریفی زود دلگیرم کند ۲

آبروی سعی را گوهر کند ویرانه ام
گنج بردارد سبکدستی که تعمیرم کند ۳

چون قفس در هر رگم چاکی سراسر می رود
سوزن عیسی به تنهایی چه تدبیرم کند؟ ۴

دایه بیدرد شکر می کند در شیر من
شیر مردی کو که آب تیغ در شیرم کند؟ ۵

کی به مردن آسمان از خاکمالم بگذرد؟
بالم از پرواز چون ماند پر تیرم کند ۶

منت روزی چرا از خرمن دو نان کشم؟
من که چشم مور گندم دیده ای سیرم کند ۷

آرزویی می کند صائب شکار لاغرم
من کیم تا صید بند عشق نخجیرم کند؟ ۸

این جواب آن که می گوید شفایی در غزل
رشک معشوقی چه شد، مگذار تسخیرم کند ۹

می کنم از سر برون صائب هوای خلد را
بخت اگر از ساکنان شهر کشمیرم کند ۱۰