غزل ۲۵۵۶ - خصم غالب را زبون صبر و تحمل می کند

خصم غالب را زبون صبر و تحمل می کند
از تواضع سیل را مغلوب خود پل می کند ۱

از ترحم حسن جولان می نماید در نقاب
ساقی از بی ظرفی ما آب در مل می کند ۲

با خود آرایان بسر بردن جنون می آورد
طره دستار اینجا ناز کاکل می کند ۳

نیست حسن و عشق اگر یکرنگ با هم، از چه رو
خنده گل رخنه در منقار بلبل می کند؟ ۴

رتبه افتادگی از کیمیا بالاترست
قطره ناچیز را گوهر تنزل می کند ۵

خرده ای چون غنچه هر کس را که باشد در گره
زیر چندین پرده از رخسار او گل می کند ۶

می خورد رزق حلال، آن کس که در ملک وجود
کسب خود را پرده روی توکل می کند ۷

از دل پرخون بود گفتار دردآلود من
در بساط شیشه تا می هست قلقل می کند ۸

قامت خم بیش می سازد شتاب عمر را
سیل را پا در رکاب سرعت این پل می کند ۹

حسن صائب رام می گردد ز استغنای عشق
چاره این صید وحشی را تغافل می کند ۱۰