غزل ۲۸۵۵ - هله ای دلی که خفته، تو به زیر ظل مایی

هَله ای دلی که خُفته، تو به زیرِ ظَلِّ مایی
شب و روز در نمازی، به حقیقت و غَزالی ۱

مَهِ بَدْر نور بارَد، سگِ کویْ بانگ دارد
زِبرایِ بانگِ هر سگ، مَگُذار روشنایی ۲

به نمازِ نانْ بِرُسته، جُزِ نان دِگَر چه خواهد؟
دلِ هَمچو بَحْر باید، که گُهَر کُند گدایی ۳

اگر آن میی که خوردی، به سَحَر نبود گیرا
بِسِتان میی که یابی زِتَفَش زِخود رَهایی ۴

به خدا به ذاتِ پاکَش، که میی‌ست کَزْ حَراکَش
بِرَهَد تَن از هَلاکَش، به سَعادتِ سَمایی ۵

بِسِتان، مَکُن سِتیزه، تو بدین حَیاتِ ریزه
که حَیاتِ کامل آمد، زِوَرایِ جانْ فَزایی ۶

بِهِلَم، دِگَر نگویم، که دریغ باشد ای جان
بَرِ کور، یوسُفی را حرکات و خودنِمایی ۷