غزل ۲۶۲۳ - دوش بزم از شور ما یک سینه پرجوش بود

دوش بزم از شور ما یک سینه پرجوش بود
تلخی می محو در گلبانگ نوشانوش بود ۱

نرگس مخمور خون عقل در پیمانه داشت
جلوه مستانه سیلاب متاع هوش بود ۲

گرچه دامن می کشید از سایه خود سرو او
باغ بر گل تنگ از خمیازه آغوش بود ۳

بر نمی آمد صدا از هیچ کس غیر از سپند
شمع مجلس با زبان آتشین خاموش بود ۴

تیره بختی همچو داغ لاله در خون می تپید
از فروغ می در و دیوار اطلس پوش بود ۵

در قفس تیغ زبان ما برآمد از نیام
شعله آواز ما در گلستان خس پوش بود ۶

گلشن از خاموشی ما پرده تصویر شد
خون گل از شعله آواز ما در جوش بود ۷

هیچ کس را صائب از اهل سخن روزی نشد
آنچه از اسباب عشرت قسمت ما دوش بود ۸