غزل ۲۶۴۳ - چون خرامان از نظر آن سرو قامت می رود

چون خرامان از نظر آن سرو قامت می رود
همچو سیل از پیش، پای کوه طاقت می رود ۱

این سر سختی که از سنگ ملامت خورده است
زود دل در حلقه اهل سلامت می رود ۲

در بیابان جنون از راهزن اندیشه نیست
کاروان در کاروان سنگ ملامت می رود! ۳

در خرابات مغان بی عصمتی را راه نیست
دختر رز با سیه مستان به خلوت می رود ۴

سوخت از گرمی نفس در سینه باد سموم
گردباد از وادی ما کی سلامت می رود؟ ۵

در حقیقت منتنی دارد به ارباب کرم
هرکه بی منت به زیربار منت می رود ۶

پیرویهای خضر ما را بیابان مرگ کرد
این سزای آن که در دنبال شهرت می رود ۷

رنگ پرواز وداع از چهره گل یافتم
چشم حسرت واکن ای بلبل که فرصت می رود ۸

از دل صد پاره صائب چه می پرسی نشان؟
مدتی شد در رکاب اشک حسرت می رود ۹