غزل ۲۶۸۳ - با وجود مرگ، کی هستی گوارا می شود؟

با وجود مرگ، کی هستی گوارا می شود؟
تلخی ماتم کجا شیرین به حلوا می شود ۱

بر سر بازار چون آیینه های ساده لوح
جوهر بیناییم خرج تماشا می شود ۲

هر بلندی پست می گردد به تدریج زمان
آخر این کهسارها دامان صحرا می شود ۳

کوهکن از نقش شیرین پشت خود بر کوه داد
لاف بیکارست هر جا کار گویا می شود ۴

از هجوم آهوان صحرا به مجنون تنگ شد
عشق در هر جا بود هنگامه پیدا می شود ۵

می فتد در رشته کارم ز گوهر صد گره
چون صدف گر عقده ای از کار من وا می شود ۶

گر چنین بالد به خود باغ از نوید مقدمت
سبزه خوابیده اش چون سرو رعنا می شود ۷

سنگ راه اتحاد سالک است افسردگی
چون گهر شد قطره دور از وصل دریا می شود ۸

دیده هرکس که روشن شد به نور اتحاد
نه فلک در دیده اش یک چشم بینا می شود ۹

بیضه از فریاد بلبل چون جرس نالان شده است
عشق در گهواره ناطق همچو عیسی می شود ۱۰

بر دد و دام است خون عاشقان صائب حرام
در دهان شیر مجنون بی محابا می شود ۱۱