غزل ۲۸۳۲ - دل سنگ از شکست دانه من آب می گردد

دل سنگ از شکست دانه من آب می گردد
زعاجز نالی من آسیا گرداب می گردد ۱

زبال افشانی پروانه می ریزم زیکدیگر
سرشک شمع در ویرانه ام سیلاب می گردد ۲

زلال جویبار تیغ او خاصیتی دارد
که هر کس می گذارد سر در او سیراب می گردد ۳

سهی سروی که من چون سایه می گردم به دنبالش
زمین چون آسمان از جلوه اش بیتاب می گردد ۴

به آن موی میان از پیچ و تاب امیدها دارم
که می گردد یکی چون رشته ها همتاب می گردد ۵

مپیچ از خاکساری سر، که هر کس از سر رغبت
به این دیوار پشت خود دهد محراب می گردد ۶

زنومیدی گل امید آب و رنگ می گیرد
که از لب تشنگی تبخاله ها سیراب می گردد ۷

به این سامان نخواهد ماند دایم چرخ دولابی
شود ویران دکان هر که از دولاب می گردد ۸

منم آن ماهی حیران درین دریای بی پایان
که از خشکی نفس در کام من قلاب می گردد ۹

ندارد هیچ کس چون ابر آیین سخاوت را
که گوهر می فشاند و زخجالت آب می گردد ۱۰

به بی برگی قناعت با دل بیدار کن صائب
که اسباب فراغت پرده های خواب می گردد ۱۱