غزل ۲۸۷۹ - شود خرج زمین هر سر که سودایی نمی گردد

شود خرج زمین هر سر که سودایی نمی گردد
نشیند در گل آن کشتی که دریایی نمی گردد ۱

فروغ شمع را فانوس نتواند نهان کردن
نظر بستن حجاب نور بینایی نمی گردد ۲

رعونت مانع است از بردباری سربلندان را
به گردبار سرو از راه رعنایی نمی گردد ۳

الف با هر چه پیوندد علم باشد به تنهایی
دو تا سر رشته وحدت زیکتایی نمی گردد ۴

زخون خوردن ندارد غمزه خونخوار او سیری
خمارآلود سیر از باده پیمایی نمی گردد ۵

زکثرت نیست بر خاطر غباری چشم حیران را
که خلق آیینه را تنگ از تماشایی نمی گردد ۶

خطرزه از کمان سخت بیش از سست می دارد
دو بالا رشته عمر از توانایی نمی گردد ۷

گل بی خار گردد بستر آن راهرو صائب
که بار خاطر خار از سبکپایی نمی گردد ۸