غزل ۳۰۱۴ - به داغی عشق کار مردم دیوانه می سازد

به داغی عشق کار مردم دیوانه می سازد
خوش آن ساقی که کار بحر از پیمانه می سازد ۱

زبان برق عالمسوز کوتاه است از ان خرمن
که از بهر دهان مور قفل از دانه می سازد ۲

زهمکاری بلایی نیست بدتر اهل غیرت را
جنون بر هر که زور آرد مرا دیوانه می سازد ۳

چنین گر رخنه درجان می کند زلف سبکدستش
به اندک فرصتی از استخوانم شانه می سازد ۴

درین بستانسرا هر لاله و گل را که می بینم
به انداز لب میگون او پیمانه می سازد ۵

نشاط عید نتواند گشودن عقده دل را
کلید ماه نو را قفل ما دندانه می سازد ۶

درین طوفان که موج از دیر جنبیدن خطر دارد
حباب ساده دل بر روی دریا خانه می سازد ۷

می گلرنگ بیجا آبروی خویش می ریزد
گل روی تو کی با شبنم بیگانه می سازد؟ ۸

سر دیوانگی داری درین محفل اگر صائب
به یک سیلی فلک دیوانه را فرزانه می سازد ۹