غزل ۳۰۴۳ - مرا از دل زقرب خط دلبر دود می خیزد

مرا از دل زقرب خط دلبر دود می خیزد
زرشک خضر از جان سکندر دود می خیزد ۱

نگردد بی صفا از خط بزودی لعل سیرابش
که با تمکین زروی آتش تر دود می خیزد ۲

چنین گر آب خود دارد دریغ از تشنگان لعلش
به اندک فرصتی زین آب گوهر دود می خیزد ۳

کند زود آتش بی دود او را دود بی آتش
به این عنوان اگر زان روی انور دود می خیزد ۴

تعجب نیست گر طوطی چو شمع سبز در گیرد
که از حسن گلو سوزش زشکر دود می خیزد ۵

زبال و پر کند پروانه من بستر و بالین
در آن آتش که از جان سمندر دود می خیزد ۶

نسوزد برق تا خود را، نسوزاند گیاهی را
زمظلومان پس از جان ستمگر دود می خیزد ۷

از این آتش که من از شوق او در زیر پا دارم
زنقش پای من تا روز محشر دود می خیزد ۸

که را در کوهسار عشق دیگر پا به سنگ آمد؟
که از داغ پلنگان همچو مجمر دود می خیزد ۹

زکلک تر زبان خامی است امید ثمر صائب
که با صد خون دل زین هیزم تر دود می خیزد ۱۰