غزل ۳۱۵۳ - زبی پروایی آن بیدرد قدر ما نمی داند

زبی پروایی آن بیدرد قدر ما نمی داند
زخوبی شیوه ای جز ناز و استغنا نمی داند ۱

زپیچ و تاب خط خواهد سراپا چشم حسرت شد
بررویی که قدر دیده بینا نمی داند ۲

به زنگار خط مشکین سزاوارست رخساری
که چون آیینه قدر طوطی گویا نمی داند ۳

بکش امروز اگر خواهی به فردا وعده ام دادن
که بیتاب محبت مهلت فردا نمی داند ۴

زدندان ندامت پشت دستی می جهد سالم
که دامانی بغیر از دامن شبها نمی داند ۵

چنان عام است احسان محیط بیکران او
که خود را قطره ناقص کم از دریا نمی داند ۶

به کوری می شود نقد حیاتش خرج آب و گل
گرانجانی که راه عالم بالا نمی داند ۷

جدایی از گرانجانان دنیا لذتی دارد
که کوه قاف را بر خود گران عنقا نمی داند ۸

مگر بی روزنی تاریک سازد خانه دل را
وگرنه پرتو خورشید استغنا نمی داند ۹

چنان بی پرده شد سودای عالمگیر ما صائب
که مجنون را کسی در عهد ما رسوا نمی داند ۱۰