غزل ۳۱۵۲ - کجا داغ جنون را قدر هر فرزانه می داند؟

کجا داغ جنون را قدر هر فرزانه می داند؟
سمندر نشأه این آتشین پیمانه می داند ۱

جدایی نیست از صیاد صید آشنارو را
کمان او مرا با خویشتن همخانه می داند ۲

مگو حرف از ندامت کاین دل کافر نهاد من
غبار معصیت را صندل بتخانه می داند ۳

تلاش صحبت آیینه رویی می کند شوقم
که جوهر را حجابش سبزه بیگانه می داند ۴

غلط بینی که واقف نیست از ربط دل عاشق
پریشان حالی آن زلف را از شانه می داند ۵

زدلهای پریشان پرس حال زلف و کاکل را
که مضمون خط زنجیر را دیوانه می داند ۶

نواسنجی که بر شاخ قناعت آشیان دارد
اگر صد عقده می افتد به بالش دانه می داند ۷

شکست خاطر اطفال سنگ راه می گردد
وگرنه راه صحرای جنون دیوانه می داند ۸

منم کز تیره بختی راه بیرون شد نمی یابم
وگرنه دود راه روزن کاشانه می داند ۹

به معنی هر که دارد آشنایی چون دل صائب
نگاه آشنا را معنی بیگانه می داند ۱۰