غزل ۳۱۵۷ - دل دیوانه من دوست از دشمن نمی داند

دل دیوانه من دوست از دشمن نمی داند
چو آتش شعله ور شد آب از روغن نمی داند ۱

غریبی و وطن یکسان بود دلهای حیران را
قفس را عندلیب مست از گلشن نمی داند ۲

نمی افتد به فکر سینه چون دل گشت هر جایی
ز آهو چون جدا شد نافه پیوستن نمی داند ۳

زشکر درد و داغ عشق یک دم نیستم غافل
که قدر عافیت را هیچ کس چون من نمی داند ۴

زآتش دور می گردد از ان دایم سپند من
که آیین نشست و خاست در گلخن نمی داند ۵

مگر خط نرم سازدل چون سنگ خارا را
وگرنه دود آه ما ره روزن نمی داند ۶

غبار خط به آب تیغ هیهات است بنشیند
برات آسمانی باز گردیدن نمی داند ۷

مده زنهار عرض گفتگو صائب به بیدردان
که هر نادیده قدر بوی پیراهن نمی داند ۸