غزل ۳۱۸۵ - نه چندان است شوق من که از دل بر زبان آید

نه چندان است شوق من که از دل بر زبان آید
چسان دریای بی پایان به جوی ناودان آید؟ ۱

سبکباری پر و بال است جویای سلامت را
که از دریا خس و خاشاک آسان بر کران آید ۲

نگردد سخت جانیها سپر تیر حوادث را
به مغز این ناوک دلدوز پیش از استخوان آید ۳

به آه گرم دل را آب کن گر تشنه وصلی
که بی مانع به سیر گلستان آب روان آید ۴

تو پنداری پس سر کرده ای اعمال زشت خود
نمی دانی که پیشت چون بلای ناگهان آید ۵

مشو ای سنگدل غافل ز آه آسمان سیرم
که گاهی از قضا تیر هوایی بر نشان آید ۶

کند مغلوب شیطان را به همت نفس صاحبدل
که سگ بر گرگ مستولی به امداد شبان آید ۷

زطوفان تر نشد کشت امید آسمان صائب
مگر از اشک من آبی به جوی کهکشان آید ۸