غزل ۳۱۹۰ - زقید جسم جانهای عزیز آسان برون آید

زقید جسم جانهای عزیز آسان برون آید
به خوابی یوسف بی جرم از زندان برون آید ۱

نگیرد رنگ دنیا هر که دارد جوهر مردی
که تیغ تیز از دریای خون عریان برون آید ۲

خط شبرنگ می آید برون از لعل سیرابش
به آیینی که خضر از چشمه حیوان برون آید ۳

سیه گردید از عشق لباسی روزگار من
خوشا روزی که این شمع از ته دامان برون آید ۴

بکش تا می توانی خشم عالمسوز را در دل
کز این آتش به همواری گل و ریحان برون آید ۵

لب گورست از بی برگی قسمت لب نانش
دهانی را که در صد سالگی دندان برون آید ۶

ترا کز خاک برگ خرمی روید غنیمت دان
که برگ عیش ما از غنچه پیکان برون آید ۷

نمی گردد به تلخ و شور رنگ جوهر ذاتی
که از دریا نگارین پنجه مرجان برون آید ۸

اگر این است انصاف و مروت کاروانی را
چه افتاده است یوسف از چه کنعان برون آید؟ ۹

چنان دستی است در مهمان نوازیها مرا صائب
که چون سوفار، پیکان از دلم خندان برون آید ۱۰