غزل ۳۲۳۴ - حواس کم خرد را نفس جاهل کار فرماید

حواس کم خرد را نفس جاهل کار فرماید
سلاح بیجگر را خصم پردل کار فرماید ۱

به ور دست نتوان تیر کج را راست گرداندن
به حکمت نفس را پیوسته عاقل کار فرماید ۲

به جان آورد عذر نفس عقل کارفرما را
پشیمان می شود هر کس به کاهل کار فرماید ۳

زموج بیقراری حرص آسودن نمی داند
زبان را در طلب پیوسته سایل کار فرماید ۴

موش غافل زکار حق که تا گردیده ای غافل
به کار خود ترا دنیای باطل کار فرماید ۵

تلاش خاکساری می کنم در عشق، تا دیدم
که تیغ موج را دریا به ساحل کار فرماید ۶

ندارد بر گرفتاران ترحم عشق سنگین دل
مسلمان را فرنگی با سلاسل کار فرماید ۷

به خون کردم دهان تیشه را چون کوهکن شیرین
به تلخی چندم آن شیرین شمایل کار فرماید؟ ۸

حیات شمع شد کوتاه از اشک پشیمانی
چرا تیغ زبان را کس به محفل کار فرماید؟ ۹

سبکسیری که دارد راه دوری در نظر صائب
مروت نیست مرکب را به منزل کار فرماید ۱۰