غزل ۳۲۵۲ - زهر، تریاق به اکسیر مدارا گردد

زهر، تریاق به اکسیر مدارا گردد
خشم را هر که فرو خورد توانا گردد ۱

چون به یک جا نکند منزل مقصود مقام
به چه امید کسی بادیه پیما گردد؟ ۲

آب گوهر چه غم از تلخی دریا دارد؟
هر که قانع شود آسوده ز دنیا گردد ۳

اگر از سینه من آینه ای راست کنند
راز پوشیده عالم همه پیدا گردد ۴

وضع عالم اگر این است که من می بینم
جای رحم است بر آن چشم که بینا گردد ۵

هر نفس دردی و هر چشم زدن تجربه ای است
هر که بیمار تو گردید مسیحا گردد ۶

مشرق معنی نازک جگر سوخته است
این هلالی است کز این گرد هویدا گردد ۷

بی نیازست ز اقبال هواداران عشق
از نسیم آتش خورشید چه رعنا گردد؟ ۸

ناز لیلی نکند چشم به هر سرمه سیاه
گرد مجنون مگر از بادیه پیدا گردد ۹

بر نگرداند اگر عشق ورق را صائب
یوسف آن نیست که معشوق زلیخا گردد ۱۰