غزل ۳۲۶۴ - در واکرده، در بسته ز دربان گردد

در واکرده، در بسته ز دربان گردد
دولت از خانه در بسته گریزان گردد ۱

آه مظلوم اثر در دل ظالم نکند
در سیه خانه کجا دود نمایان گردد؟ ۲

زان به صحرا ننهم روی که مجنون مرا
آتشی نیست که محتاج به دامان گردد ۳

کوه را شورش من سر به بیابان داده است
کیست مجنون که مرا سلسله جنبان گردد ۴

ساده لوحی بود آیینه صد نقش مراد
طوطی از آینه صاف زبان دان گردد ۵

شود از خواب گران بیش سبکسیری عمر
سیل چون گشت گرانسنگ شتابان گردد ۶

گر چنین تنگ شود دایره عیش و نشاط
پسته در پوست محال است که خندان گردد ۷

می شمارم ز گرانسنگی غفلت مخمل
بستر خوابم اگر خار مغیلان گردد ۸

می شود همچو مه بدر دلش نورانی
هرکه قانع چو مه نو به لب نان گردد ۹

تن به لنگر ندهد کشتی طوفان زدگان
سر عاشق چه خیال است بسامان گردد؟ ۱۰

شد ز داغ جگر لاله مبرهن صائب
که ته دل، سیه از نعمت الوان گردد ۱۱