غزل ۳۲۹۳ - دل آسوده طمع هر که ز دنیا دارد

دل آسوده طمع هر که ز دنیا دارد
زیر بال و پر خود بیضه عنقا دارد ۱

غافل از حق نشود روح به ویرانه جسم
سیل هر جا که بود روی به دریا دارد ۲

خویش را تا نگذارد ننشیند از پا
هرکه چون شمع سر عالم بالا دارد ۳

دم جان بخش اثر در دل آهن نکند
چشم سوزن چه تمتع ز مسیحا دارد؟ ۴

از علم لشکریان را نتوان غافل کرد
دو جهان چشم بر آن قامت رعنا دارد ۵

کار چون در گره افتد به دعا دست برآر
شانه در عقده گشایی ید طولی دارد ۶

نیست خالی سر مویی به تن از جان لطیف
هر که را جا نبود، در همه جا جا دارد ۷

دل محال است که ساکن شود از لرزیدن
شانه تا راه در آن زلف چلیپا دارد ۸

گر چه یعقوب مرا پای طلب کوتاه است
بوی پیراهن یوسف ید طولی دارد ۹

تو ز طفلی است که در خانه نداری آرام
ور نه هنگامه عالم چه تماشا دارد؟ ۱۰

لازم برق بود ریزش باران صائب
گریه بسیار ز پی خنده بیجا دارد ۱۱