غزل ۳۳۸۸ - گوهر عکس لبش گر به شراب اندازد

گوهر عکس لبش گر به شراب اندازد
کله عیش، می از جوش حباب اندازد ۱

جدل شبنم و خورشید بود مشت و درفش
خرد آن به که سپر پیش شراب اندازد ۲

کوس شهرت زند از خم چو فلاطون هرکس
خشت برگیرد و از دست کتاب اندازد ۳

هر که خواهد که کند مشکل عالم را حل
دفتر عقل همان به که در آب اندازد ۴

نه ز مستی است نمک گر به شراب افکندم
چشم تا چند به روی تو حباب اندازد؟ ۵

غلط اندازی حسن است که آب حیوان
پرده بر روی خود از موج سراب اندازد ۶

خواب مخمل نبود در گرو افسانه
بخت کی گوش به افسانه خواب اندازد؟ ۷

نگرفته است کس آیینه خورشید به موم
چون به رخسار تو مشاطه نقاب اندازد؟ ۸

صائب از بحر به یک جرعه برآوردی گرد
در خور ظرف تو، ساقی چه شراب اندازد؟ ۹