غزل ۳۴۰۱ - هر که زشت است همان زشت به عقبی خیزد

هر که زشت است همان زشت به عقبی خیزد
کور از خواب محال است که بینا خیزد ۱

خازن مرگ مبدل نکند گوهر را
جاهل از خواب محال است که دانا خیزد ۲

ننگ همت بود از هیچ فشاندن دامن
سهل زهدی است که کس از سر دنیا خیزد ۳

حاصلش ماندگی و آبله پا باشد
هر که بی جاذبه آن طرف از جا خیزد ۴

روی در قبله عشق است همه عالم را
منزلش بحر بود سیل ز هرجا خیزد ۵

رحمت از چهره دل گرد گنه پاک کند
تیرگی از دل سیلاب به دریا خیزد ۶

هر نسیمی که به گرد سر یوسف گردد
آه بیطاقتی از جان زلیخا خیزد ۷

گر چنین دست برآرند بزرگان به طمع
ابر چون پنبه افشرده ز دریا خیزد ۸

شمع بینش شود از خاک شهیدان روشن
نرگس از تربت این طایفه بینا خیزد ۹

گر به بالین من خسته دل آید صائب
رنگ اعجاز ز سیمای مسیحا خیزد ۱۰