غزل ۳۴۰۲ - دل اگر از سر اخلاص ز جا برخیزد

دل اگر از سر اخلاص ز جا برخیزد
خضر چون سبزه ز بوم و بر ما برخیزد ۱

آه اغیار دلیل است به محرومی عشق
از نشان گرد کی از تیر قضا برخیزد؟ ۲

فیض بی پرده تمنا کن اگر اهل دلی
چه سعادت ز پر و بال هما برخیزد؟ ۳

پیش روشن گهران صحبت ناجنس بلاست
به نمک چون رسد از شعله صدا برخیزد ۴

شکوه از چرخ مکن تا نکند بنیادت
کاین بخاری است کزاو ابر بلا برخیزد ۵

شبنم سوخته اش گریه شادی باشد
لاله ای کز سر خاک شهدا برخیزد ۶

چه امیدست که در عالم نومیدی نیست؟
راه گم کرده ز جا راهنما برخیزد ۷

می کند آب دل سوختگان را صائب
ناله ای کز جگر خامه ما برخیزد ۸