غزل ۳۴۱۶ - تا کیم نوحه به گوش از دل ناشاد رسد؟

تا کیم نوحه به گوش از دل ناشاد رسد؟
تا نظر باز کنم ناوک بیداد رسد ۱

بر سر هر گره زلف تو لرزم که مباد
دست خشکیده ای از جانب شمشاد رسد ۲

می شود دل نشود مضطرب از آمدنت؟
دست و پا گم نکند صید چو صیاد رسد؟ ۳

جگرم تازه نشد از گهرافشانی ابر
مگر این سوخته را برق به فریاد رسد ۴

مور شو مور، که حکمت به سلیمان گذرد
گر به صحرای تو با لشکر ایجاد رسد ۵

نرود کاوش رشک از دل عاشق که هنوز
ناله تیشه به گوش از دل فرهاد رسد ۶

بر سر قسمت تیغ و قلم آید چو قضا
منشی ظلم ترا خامه فولاد رسد ۷

رو به دل بردن صائب چو کند چهره او
از دو جانب سپه زلف به امداد رسد ۸