غزل ۳۴۹۰ - عاقلانی که ز زنجیر تو سر وا زده اند

عاقلانی که ز زنجیر تو سر وا زده اند
غافلانند که بر دولت خود پا زده اند ۱

در و دیوار ز شوق تو ندارد آرام
کوهها را به کمر دامن صحرا زده اند ۲

هر قدم بی سر و پایان تو پرگار صفت
چرخها بر سر یک آبله پا زده اند ۳

اشک ریزان تو هر جا گهرافشان شده اند
مهر گوهر به لب دعوی دریا زده اند ۴

به قدم فیض رسان باش که روشن گهران
بر سر خار گل از آبله پا زده اند ۵

نیست در عالم تجرید سبکباری هم
گره از قاف به بال و پر عنقا زده اند ۶

می دهد از جگر سوخته مجنون یاد
هر سیه خیمه که بر دامن صحرا زده اند ۷

فلک بی سر و پا حلقه بیرون درست
صائب آنجا که سراپرده دلها زده اند ۸