غزل ۳۴۹۱ - تا به تعظیم نهال تو ز جا برجستند

تا به تعظیم نهال تو ز جا برجستند
سروها یکقلم از پای دگر ننشستند ۱

از تماشای تو نظارگیان راست دو عید
تا دو ابروی هلال تو به هم پیوستند ۲

مزن ای شانه به هم زلف دلاویزش را
که درین سلسله بسیار عزیزان هستند ۳

می توان کرد عمارت چو شود کعبه خراب
وای بر سنگدلانی که دلی را خستند ۴

چه خیال است که در روز جزا سبز شوند؟
دانه هایی که درین شوره زمین پا بستند ۵

وقت آن صافدلان خوش که ز لبهای خموش
پیش یأجوج سخن سد خموشی بستند ۶

می برم رشک درین بزم بر آن مشت سپند
که به یک ناله جانسوز ز آتش جستند ۷

از گدازند درین دایره ایمن صائب
چون مه آنان که لب نان فلک نشکستند ۸