غزل ۳۵۲۷ - فتنه را چشم سیه مست تو هشیار کند

فتنه را چشم سیه مست تو هشیار کند
شرم را روی عرقناک تو بیدار کند ۱

هرکه را فکر سر زلف تو در هم پیچد
کمر وحدت خود حلقه زنار کند ۲

نکند شبنم گل ریگ روان را سیراب
آب کوثر چه به لب تشنه بیدار کند؟ ۳

آنقدر گرد کدورت ننشسته است به دل
که مرا سیل گرانسنگ سبکبار کند ۴

ادب عشق بر آن رند نظر باز حلال
که تماشای گل از رخنه دیوار کند ۵

راه هموار کند پرده خواب آبله را
رهنورد تو حذر از گل بی خار کند ۶

زنگ در سینه من ریشه رسانده است به آب
سعی صیقل چه به این آینه تار کند؟ ۷