غزل ۳۵۲۸ - خط شبرنگ چه با آن رخ پرنور کند؟

خط شبرنگ چه با آن رخ پرنور کند؟
برق را ابر محال است که مستور کند ۱

پیش آن کان ملاحت دهن خوبان چیست؟
در نمکزار، نمکدان چه قدر شور کند؟ ۲

ادب عشق مرا در حرم وصل گداخت
وقت آن خوش که تماشای تو از دور کند ۳

پرده صبح نقاب رخ خورشید نشد
چون نهان داغ مرا مرهم کافور کند؟ ۴

دل پرخون چه پر و بال گشاید در جسم؟
دانه چون نشو و نما در دهن مور کند؟ ۵

چشم خورشید ز نظاره او آب آورد
نگه خیره چه با آن رخ پر نور کند؟ ۶

می کند گریه مستانه مرا با دل تنگ
آنچه با شیشه نازک می پرزور کند ۷

به لب خشک مکن عیب من تشنه جگر
کاین سفالی است که خون در دل فغفور کند ۸

خانه را با سپر موم کند زآتش حفظ
هرکه شیرین دهن خلق چو زنبور کند ۹

نتوانست کند نکهت خود را گل جمع
دل صد چاک چسان را ز تو مستور کند؟ ۱۰

از وصال تو نصیبش جگر پرخون بود
تا فراق تو چه با صائب مهجور کند ۱۱