غزل ۳۵۳۰ - هر دلی را که محبت صدف راز کند

هر دلی را که محبت صدف راز کند
زخمش از تیغ محال است دهن باز کند ۱

عاشق از سرزنش خلق چرا اندیشد؟
شمع جایی که زبان در دهن گاز کند ۲

کوه تمکین ترا ناله بود خنده کبک
به چه امید کسی درد دل آغاز کند؟ ۳

از لطافت نشود حسن مصور، ورنه
سنگ را تیشه من آینه پرداز کند ۴

شد ز پرواز پریشان پر و بالم، کو عشق
که مرا جمع به سرپنجه شهباز کند؟ ۵

در سراپرده اسرار نفس محرم نیست
چشم گویای تو خون در دل غماز کند ۶

جگر سوخته را ناله گرم است علاج
حشر خاکستر من شعله آواز کند ۷

مهلت عمر کم و وقت بهاران تنگ است
غنچه در پوست مگر برگ سفرساز کند ۸

نرود گرد یتیمی ز جبین گهرش
چون صدف هر که به دریوزه دهن باز کند ۹

کی رسدنوبت ناز تو به ارباب نیاز؟
که ترا هر سر مو بر دگری ناز کند ۱۰

می کند هر سخنی باز دهن را صائب
سخنی کو که ز خاطر گرهی باز کند؟ ۱۱