غزل ۳۵۳۱ - در صدف چشم محال است گهر باز کند

در صدف چشم محال است گهر باز کند
گره از دیده پوشیده سفر باز کند ۱

آه سردست گشاینده دلهای غمین
از دل غنچه گره باد سحر باز کند ۲

هرکه بیرون ننها پای خود از حلقه ذکر
چشم چون سبحه ز صد راهگذر باز کند ۳

زآستین دست برون گر نکند بالیدن
کیست تا بند قبای تو دگر باز کند؟ ۴

از وبال اختر ما نیز برون می آید
چشم اگر در جگر سنگ شرر باز کند ۵

صافدل محرم و بیگانه نمی داند چیست
که به روی همه کس آینه در باز کند ۶

مردم چشم مرا گر هدف تیر کنی
به تماشای رخت چشم دگر باز کند ۷

چه خیال است دل آزاد شود زیر فلک؟
مرغ در بیضه محال است که پر باز کند ۸

پختگی گر نکند رحم به کوته دستان
کیست کز نخل بلند تو ثمر باز کند؟ ۹

خبری نیست سزاوار شنیدن صائب
گوش خود کس به امید چه خبر باز کند؟ ۱۰