غزل ۳۵۴۷ - دانه از سینه خود مرغ نظر می چیند

دانه از سینه خود مرغ نظر می چیند
صدف از حوصله خویش گهر می چیند ۱

سخن عشق بود صیقل آیینه جان
از دل سوخته زنگار شرر می چیند ۲

کام حرص است که از شهد نگردد شیرین
ورنه قانع ز نی خشک شکر می چیند ۳

به چه امید درین بحر توان لنگر کرد؟
دامن از کشتی ما موج خطر می چیند ۴

گل بی خار بود قسمتش از خارستان
هرکه از باغ جهان گل به نظر می چیند ۵

به ادب باش درین باغ که هرکس اینجا
می نهد بر سر هم دست، ثمر می چیند ۶

هرکه از زخم زبان می دهد آزار ترا
خس و خاری است که از راه تو بر می چیند ۷

می زند طعنه غفلت به تو کافر نعمت
مور هر ریزه که از راهگذر می چیند ۸

لذت سنگ ملامت ز دل صائب پرس
کبک سرمست گل از کوه و کمر می چیند ۹