غزل ۳۵۴۹ - هرکه خامش شود از حادثه آزاد بود

هرکه خامش شود از حادثه آزاد بود
خنده کبک دلیل ره صیاد بود ۱

ده زبانی به بلای سیهت اندازد
لوح تعلیم بس از شانه شمشاد بود ۲

دست گردون پر و بالم شکند چون جوهر
اگر آرامگهم بیضه فولاد بود ۳

داغ رشک است که در خون جگر غوطه زده است
این نه لاله است که بر تربت فرهاد بود ۴

چون صبا گرد سراپای چمن گردیدم
غنچه ای نیست که نیمی ز دلش شاد بود ۵

صائب از طبع خدا داد جهان گلشن ساخت
چشم بد دور ز حسنی که خداداد بود ۶